ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Υπόγειες υδρομαστευτικές στοές του ύστερου μεσαίωνα στη Μάλτα (11ος-16ος αι. μ.Χ.)

Το νερό συχνά υπήρξε αντικείμενο διαχείρισης μέσω συμφωνιών «μεριδίων» χρόνου μεταξύ των διαφόρων εμπλεκομένων μερών. Η διαχείριση του νερού, που είναι ένας σπάνιος πόρος από τον οποίο εξαρτάται η κοινότητα, θεωρήθηκε μεγάλης σημασίας στις κοινότητες. Στο παρελθόν το νερό ως φυσικός πόρος εμφανίζεται στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, εφόσον αυτοί εξαρτώνταν από τη συλλογή βρόχινου νερού, και από τα συστήματα σηράγγων για άρδευση και για τις ανάγκες τους.  

Τοπωνύμια σε συγκεκριμένα μέρη που περιλαμβάνουν τον όρο «Għajn» ή πηγή αντανακλούν επίσης τη σημασία των πηγών νερού σε αυτές τις κοινότητες.

Σήραγγες του επικρεμάμενου υδροφορέα ενδεχομένως εισήχθησαν σε τοπικό επίπεδο από τη γειτονική Σικελία, από τον 12ο αι. μ.Χ. Η Μάλτα ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπό την σφαίρα επιρροής των Νορμανδών.

Αργότερα, μετά τον 16ο αι., όταν η Μάλτα περνάει στην κατοχή των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη, κατασκευάζονται πολλά άλλα έργα νερού, όπως υδραγωγεία, κρήνες κ.λπ., από τα οποία πολλά σώζονται ως τις μέρες μας.